Mehtap Anne(Demet Akbağ) fahişelik yapan,kadınların çocuklarına bakan eski bir fahişedir. Ağzı bozuktur, sert bir mizaca sahip olsa da herkesin iyiliğini isteyen güvenilir birisidir. Saffet(Sarp Apak)’te çocukluğunu bu evde geçirmiş, “Vefa”yı İstanbul’da bir semt ismi zannetmeyen, büyüdüğü evi ve Mehtap Anne’yi sürekli ziyaret edip eksik gedik var mı diye kontrol eden genç bir erkektir.

Meryem(Sezin Akbaşoğulları) ve abisi 12 Eylül 1980 ihtilali sonrası siyasi suçlu olarak aranmaktadırlar. Meryem’in abisinin yakın arkadaşı olan Saffet, Meryem ile kızı Hazan’ı alarak güvenebileceği tek yer olan Mehtap Anne’nin yanına getirir. Siyasi suçlu olarak aranan Meryem çareyi mülteci olarak İtalya’ya kaçmakta bulur. Fakat bunun için kızını geride bırakması gerekmektedir.

Zor da olsa kızını geride bırakarak İtalya’ya kaçan Meryem orada konsoloslukta çalışmakta olan Dona(Özgü Namal)’ya durumu açıklar. Dona ve konsolosluk çalışanları illegal yöntemlerle Meryem’e kıznı kavuşturmak için ellerinden gelen yardımı yapmaya hazırdırlar. Bunun için yarı Türk yarı İtalyan olan Dona’yı Türkiye’ye gönderirler. Dona burada Meryem’in kızı Hazan’a gümrükten geçmeye yetecek kadar İtalyanca öğretecektir.

Özgü Namal en kadınsı rolünde. Gerçekten çok seksi. Avrupa Yakası dizisiyle geniş kitlelerce tanınan Sarp Apak gayet iyi. Demet Akbağ’a lafımız dahi olamaz zaten. Çarpılırız valla. Filmin en iyi yanı da oyunculukları zaten. Ve kimi sahnelerde diyaloglar çok iyi. On ikiden vurup kaçarken yüzünüzün bir kenarına tebessüm bırakıyor. Beynelmilel’in senaristi ve yönetmenlerinden birisi (diğeri Muharrem Gülmez) olan Sırrı Süreyya Önder’in senaristi olduğu bu film 12 Eylül lafını da duyunca Beynelmilel’in hamurunda bir şeyler bekleyenleri hayal kırıklığına uğratıyor (bkz:ddarko). Fakat beklemeyenlere de fazlasını vaad etmiyor. Komedi yönü ağırlıkta olan bu dram insan üzerinde herhangi bir etkileyicilik bırakmıyor. Hele “töre cinayeti” sahnesi… İsteseler bile daha kötüsünü çekemezlerdi herhalde.
Sadece güldüğünüz yanınıza kar kalır. O da sabun köpüğünden farksızdır…

Çok basit bir şekilde açıklamak gerekirse; film, çocuk sayılabilecek yaşta hamile kalan bir kızın bu problemine çözüm bulmaya çalışmasını her zamankinden farklı olarak eğlenceli bir dille anlatmaya çalışıyor diyebilirim.

Her filmin seyirciyle iletişim şekli için seçtiği yöntem farklıdır; kimi estetik sahneleri ön plana çekerek görsel iletişimi seçer, kimi özel efektleriyle heyecan yaratıp bunu kullanır, kimisi de Juno’da olduğu gibi seyirciyle arasındaki ilişkisini karşılıklı konuşmaları aktararak sağlar…

Görsel iletişimi sağlarken gereksiz görüntüler ve oluşturulan konu dışı sahneler nasıl ki akıcılığı engelleyip yavaşlatırsa (bütünlüğü bozup konuyu dağıtırsa), seyirciyle iletişimini “diyalogları aktarma yoluyla yapmayı tercih eden bir filmde” de gereksiz konuşmalar aynı olumsuz etkiyi bırakır.

Juno’nun ekibi; söyleceyecek çok şeyi olan yapılacak esprileri kenara not alıp defter doldurmuş kişilerden oluşuyor olacak ki film espri niyetine yapılmış gereksiz konuşmadan geçilmiyor.

Konunun bu şekilde işlenmesi; bir genç kızın “psikolojik olarak kaldıramayacağı kadar ağır” travmasını aktarırken konuyu hafifletmek amacıyla yapılmış olabilir ama dozunu aşınca anlatılan olayın gerçekliği “modern bir gerçeküstü psikolojik” tutuma dönüşüyor.

Durum böyle olunca kızın hayatındaki herkes “bu kadar önemli bir problem karşısında bile” hep esprili konuşmaya ve kendince komik olmaya çalışıyor…

Bu tarz filmlerde, (zamansız hamilelik ve bu hamileliğin aileden ya da çevreden saklanmasına ilişkin) senaryoda genellikle komedi de bulunur.

Benzer filmlerde komediyi oluşturan zıtlıklar; aileden çekinme ve hamileliği saklamanın zorunlu koşuşturmacasıyla verilir, en sonunda da kızın kimden hamile kaldığı ortaya çıkınca aile, çiftin evlenmesine rıza gösterir kız aşkına, bebek babasına kavuşmuş olurdu.

Juno, hamile olduğunu kesinkes öğrenince biz de aynı beklentiler içine girmişken çok kısa bir süre sonra durumu arkadaşlarına ve ailesine açıklıyor. (O zaman bu filmin başka bir konusu olmalı diye düşündüğümüz yer burası işte.)

Aile zaten daha önceden evlenip boşanmış bir anne babadan ve üvey kardeşlerden oluşuyor. Bu haliyle aslında boşanmış ailelerin çocuklarıyla ilgilenemediği gibi bir durumu da vermeye çalışmışlar ama o da çok arka planda kalmış.

Evet elimizde 16 yaşında hamile kalmış bir kız, hamile kalan kıza “Kürtaj mı yaptıracaksın yoksa doğurmayı mı düşünüyorsun?” diye soran kızın ailesi ve kızı sanki Bakkal Recep hamile bırakmış gibi durumla hiç ilgilenmeyen (biraz da donuk görünen) bir baba adayımız var. (Filmi izlerken konunun nereye gideceğini merakla beklediğimiz yer de burası ama elimizdekilerden pek bir şey çıkmayacağı yavaş yavaş belli olmaya başlıyor.)

Bunları söylemem, filmin izlenmesini engelleyecek kadar konuyu açıklıyorum anlamına gelmesin. Çünkü bu filmin sadece en başı ve esas film bundan sonra “Juno’nun bebeği bir aileye evlatlık vermeye karar vermesiyle” başlıyor.

Tamam “Kız 16 yaşında ve bu yaşta hamile mi kalınır?”, “Bu kıza bir şey söyleyen, tepki gösteren birileri olmalıydı, bu yaşta böyle bir şey olmaz, bizim toplumumuza ters gelir.” vs. diyenler olacaktır. Ama bir de işe şu yanından bakmanızı tavsiye ediyorum, bu yaşta kanunsuz bir şey yapınca insanlar idam edilebilecek kadar büyük sayılabiliyorsa kendi başına istediğinle istediğini yapabilme hakkı da olmalı.

Orada öyle bir yaşam tarzı var ve onlar bunu (filmde biraz abartılı bir sakinlikle de olsa) normal karşılayabiliyor, bundan sonrası zaten bizi ilgilendirmiyor.

Yok, Amerikan tarzı yaşam diye bunları bütün dünyaya yayıp bizim de dirlik ve düzenimizi bozuyorlar falan diye düşünecekseniz; Amerika’nın, suçlu olduğu halde kendini aklayan siyasi yalan ve hakaretle doldurarak insanlık suçu işlediği onbinlerce filmi var önce onları eleştirmenizi tavsiye ederim. (O yüzden konuyu yüzeysel olarak sadece kendi içinde bir film olarak değerlendirdiğimizi göz önünde bulunduralım.)

Neyse konuya dönelim.

Daha çocukluktan yeni yeni çıkmaya başlamış, gençkızlığının baharında olan Juno; istemediği hamileliği ilerledikçe ne hamileliğin fiziksel rahatsızlıklarını yaşadığını vurgulamakta ne de psikolojik olarak hissetmesi gerekenleri seyirciye yeterince yansıtmakta.

Juno’nun, doğanın gereği anne ile çocuk arasında kurulan içgüdüsel bağı hissetmemesi ya da bebek için üzülmemesi, baba adayının duruma tamamen yabancı gibi durup ne hissettiğini bile anlayamaması biraz gerçek dışı olmuş ama filmi bu şekilde gerçeklerle kıyaslayıp eleştiri yapmak gereksiz. Çünkü filmi bu şekilde düşünüp eleştirmeye çalışmak, anlatılan bir fıkrada mantık aramak gibi saçma olur.

(Bazen gerçek hayatta bu durumun çok daha dışında, gerçek olamayacak gibi duran olayların yaşanabildiğini de unutmamamız gerekiyor.)

Biz konuya ve eleştirilere geri dönelim.

Filmi seyrederken kızın her önüne gelene espriler yapıp durması onun karakterinin bir parçası olabilir ama filmin en başından beri karşılaştığı herkesin de (gebelik testi için kullanılan çubuğu aldığı dükkândaki tezgâhtar dahil) aynı şekilde espri yaparak durumla dalga geçmesi vs. tüm kasabayı böyle ciddi bir konuda gereksiz yere esprili ve eğlenceli bir yer haline getirmiş.

Bu yüzden filmin senaryosu sanki “Aman abi şöyle bir espri var mutlaka bunu bir yerlerde kullanalım” mantığıyla gereksiz yere şişirilmiş. Buna dikkat edelim derken de kurguyu biraz özensiz çalışmışlar.

Filmin başında bir süre her şey kızın gözünden ve onun anlattıklarıyla ilerlerken bir an geliyor kızın bulunmadığı mekânlarda da olaylar bizim görmemiz için devam ettiriliyor. Kız bulunmadığı ortamlarda akan zamanı ve olayları bize nasıl anlatıyor ve bu anlatım tarzı filmin içinde bir yerde kaybolup nasıl oluyor da normal bir şekle dönüşüyor bunu hiç düşünmemişler… Ve böyle kurgu hatası olan bir filmi nasıl bu kadar övüyorlar onu da anlamış değilim.

Son dönemlerde o kadar kötü filmler yapılıyor ki “sıradan bir farklılık” yaratabilen biraz esprili böyle bir film bile beğeni toplayabiliyor.

Film kötü mü? Hayır…

Güzel mi? Eh işte idare eder.

Çok mu güzel? ASLA!

Seyredince sıkılmazsınız ama kesinlikle öyle aranıp taranıp peşinden koşulacak bir film değil. Rastlarsanız bakabilirsiniz sararsa seyredersiniz. Filmin ortasında ve sonunda pek de beklenmeyen müthiş şeyler olmadığını söyleyeyim ki sarmazsa rahatlıkla bırakabilin.

Filmi seyrederken girişle birlikte esprili güzel bir hava oluşuyor hatta siz de buna yer yer dahil oluyorsunuz ama film ilerleyen sahnelerinde bu havayı korumaya çalışırken samimiyetini kaybediyor.

Juno’nun, hamile kalınca okulda arkadaşlarının kendisine “İbret balinası” diye lakap takıldığını söylemesi, “Saçlarından dumanlar çıkmaya başlamış, bu kadar fazla çalışma.” vs. gibi aralarda yapılan espriler filmin mizahi yanını ancak izlerken sürekli kılıyor fakat film bittikten sonra pek de akılda kalıcı olmadığının farkına varıyorsunuz.

Kızın, filmin başlarında sık sık konuştuğu hamburger şeklindeki telefonun aynısını baba adayının odasında da gördüğümde Juno’nun baba adayını gerçekten sevmiş olduğunu anladım. Ama bu tür ayrıntılara fazlaca yer vermek yerine fazlaca albüm ve şarkıcıdan bahsedilmesi film yerine “Film müziği” CD’sinin satışına yatırım yapıldığını gösteriyor.

Son bir not: Filmin en başında kızın çocukla nasıl cinsel ilişki kurduğu çok açık sahnelerle olmasa da ilişki sırasındaki çekimlerle gösteriliyor. O yüzden film çocuklarla seyretmek için pek uygun değil. Arada “koşan çocukların şortları içinde sallanan babafingolardan başka bir şey görmüyorum” gibilerinden cümleler de var ki hiç de çocuklarla seyredilebilecek gibi değil…

Sinema oyuncusu Ali Şen’in 26 Aralık 1941 Adana doğumlu aktör oğlu. Kahramanım

Erken yaşta ağarmış saçlar, inatla karalığını koruyan kaşlar, yüzünde her daim mütebbessim bir ifade…

Liseyi 6 yılda bitirmeyi başaran – her seneyi çift dikiş giderek- iki sene de köy öğretmenliği yapan muhteşem adam. Kendisini sadece komedi filmleriyle, güldüren adam tiplemeleriyle sınırlandırmamış harika bir oyuncu.

Tiyatrocu kimliğinin kısaca üstünden geçecek olursak ; 1966-67 sezonunda İstanbul Şehir Tiyatrosu’na girmiş ve Seferi Ramazan Bey’in Nafile Dünyası (1974) , Oyun Nasıl Oynanmalı? (1975), Şvayk Hitler’e Karşı (1976), Zengin Mutfağı (1977), Sersem Kocanın Kurnaz Karısı (1979) gibi oyunlarda rol almıştır. 1980-82 arasında tiyatro çalışmalarını Almanya’da sürdürmüş; daha sonra Türkiye’ye dönerek Şan Tiyatrosu’nda Neşe-i Muhabbet gibi müzikli gösterilerde ve müzikallerde sahneye çıkmıştır. Şener Şen en son Mucizeler Komedisi adlı müzikal gösteride oynamıştır.

Sanat yaşamına tiyatro ile merhaba demiş. Sinemaya küçük rollerle başlamış, o rollerde kendine has sesini bile kullanmayıp bazı filmlerde başkası tarafından seslendirilmiş Şener Şen. Bu filmleri hatırlayanınız var mı ? Mesela:
Altın Prens Devler Ülkesinde ( 1971 ), Katarina ( 1972 ), Aşk Mahkumu ( 1973 ), Arap Abdo ( 1973 ), Bir Demet Menekşe ( 1973 ) vs.

Kaynaklarda Şener Şen’in Hababam Sınıfı serileriyle adından söz ettirmeye başladığı yazılı. Doğru bir tespit midir ? Sinema izleyicileri için doğrudur. 70’lerin ortalarından itibaren artık Şener Şen adıyla uyumlu onlarca filmde rol almıştır. Favorilerim:

Bizim Aile ( 1975 ) : Peltek konuşması, annesinin bir türlü kız beğenmemesiyle boğuşan ve sonunda feride’ye (Ayşen Gruda) talip olan adamı oynar.

Hababam Sınıfının bütün serileri: Kırmızı adidas eşofmanıyla pek bir şirin Badi Ekrem ! Sürekli öğrencilerinin gazına gelen iyi niyetli saf beden eğitimi öğretmeni.

Gülen Gözler ( 1977 ) : Aslanım Vecihi ! Kara vicdanlıııığı, kara vicdanlığııııı diye acıklı acıklı babasından (M.Özkul) Fikret’i (A.Gruda) istediği sahne , uçakla eve daldığı sahne unutulmaz.

Şabanoğlu Şaban ( 1977 ): Komutan Hüsam. Kendince zeki, biraz saftirik, gaza gelmeye açık …döktürüyor desek yeri var.

Süt Kardeşler ( 1976 ): Yine Komutan Hüsam.

Çöpçüler Kralı : Zabıta amiri rolünde. Bu rolüyle 15.Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü kazanmıştır. Son sahnede kafasına yediği pembe terlik hala gözümün önünde.

Kibar Feyzo ( 1978 ): Ağam, aslan ağam, pokunun üstüne pok yapılamayan ağam !

Sultan ( 1978 ): tultan hanım ! peltek bakkal bahtiyar efendi rolünde. kahvede kemal’e ^* ayağıyla bir nah işareti yapışı var ki evlere şenlik.
Neşeli Günler ( 1978) : on kaplan gücünde palavra yeteneğine sahip ziya rolüyle karşımızda. abisine (M.Özkul) ve yengesine (A.Naşit) çift taraflı oynayan Ziya ! Kahvede jilet satarken ” Bekenbauuer” deyişi, Nilgün’e (A.Gruda) “ Nasılsa evlenmicekmiyiz kız ! ” deyişiyle unutulmaz rollerinden biri.

N’Olcak Şimdi (1979 ): Buradaki rolü karısını sürekli aldatan Şakir . Meşhur “Tükür çocuum babanın suratına” repliği bu filmde geçer.

80 li yıllara geldiğimizde Şener Şen’in güldürü filmlerine devam ettiğini görüyoruz.

Banker Bilo ( 1980 )

Gırgıriyede Şenlik Var ( 1981 ) : Gırgıriye serilerinin hepsini severim de Şener Şen’in “Duman Haydar” olarak rol aldığı bu seriyi ayrı bir severim. Filmde Adile Naşit’in yıllar sonra hapisten çıkıp gelen 24 saat sarhoş kocası Duman Haydar’dır. Ahah aklımda kalan bir sahne; Sabayat (Perran Kutman) doğum yapmaktadır. Erkekler kapının önünde beklemekteler. Sonra ansızın Sevim (A.Gruda) kapıy kucağında bir kedi olduğu halde açıp “müjde müjde kızın oldu” der. Duman Haydar, kediye bakıp “tıpkı babası” der tüm umarsızlığı ile. Harika, çok komik bir sahnedir.

Davaro ( 1981 ) : İki kanlı Sülo (Ş.Şen) ve Memo’nun (K.Sunal) komik hikayesi. Memo, Sülo’yu öldürmüş gibi yapar, e tabi onu bir de gömmek gerekir, mezara Sülo hava alsın diye hortum taktıkları sahne en eğlencelilerinden biridir.

Çiçek Abbas ( 1982 ): Muavini Abbas’ı (İ.Salman) ezen, üçkağıtçı Şakir rolündedir. Turuncu renkli iğrenç bir montla amma da forslanır. Her sahnesi güzel… Kardeşinim artık Şakirrrr

Şekerpare (1983 ): Üçkağıtçı, düzenbaz, işe yaramaz adamın teki. Yahudi kılığına girdiği sahnede Hurşit’e (Şevket Altuğ) kendisini böyle tarif ediyor Ziver Bey. O da ne diyor “Tamam tanıyor Ziver’i !”.

Şalvar Davası ( 1983 ) : Köy ağasını oynadığı bu filmdeki rol arkadaşı Müjde Ar ’dır. Filmden aklımda kalan en güzel sahne , kocalarına posta koyan kadınların gece eşleri onlara yanaşmak istediğinde ipi çekerek zil çalmaları ve birbirlerini uyardıkları sahnedir. En sevdiğim Şener Şen filmlerinden.

Namuslu ( 1984 ) : Namussuz namuslu Ali Rıza Bey. Artık bu filmiyle hem güldürüp hem düşündürebildiğini, içine kapanık bir adamı ne kadar şahane canlandırabildiğinin sinyallerini görüyoruz.

Aşık Oldum ( 1985 ) : Evi var, arabası var, harika bir işi ve güzel bir karısı… Hepsi var ama o macera arıyor. Orta yaşlardaki bir erkeğin çapkınlık macerasının anlatıldığı süper komik film. Buradaki rolünün de adı Şakir. Film aynı zamanda Women İn Red‘in yerli versiyonu.

Züğürt Ağa ( 1985 ) : Zamana ayak uyduramayan, Haraptar köyünün ağası rolünde. Sonunda o çok değer verdiği çizmelerini de elden çıkarmak ve sokaklarda “domatess” diye dolanmak zorunda kalır. Yıllar sonra Beyaz Show’da yine “domatess” diyerek gönlümüzü fethetti Şener ağbi.

Çıplak Vatandaş ( 1985 ) : Ailesinin geçimini sağlamak için bir sürü ek iş yapan ama yetiremeyince akıl sağlığı bozulan İbrahim rolündedir. Filmin afişi de unutulmazdır, koltukta oturan çıplak Şener Şen.

Muhsin Bey ( 1986 ) : Urfalı Ali Nazik’i meşhur etmeye çalışan eski organizatör Muhsin Bey.

Milyarder ( 1986 ): İstasyon şefi Mesudiyeli Mesut’un trajikomik hikayesi. Mutlu olmayı çok mu görmüşlerdir ona, küçük bir dünyası vardır, bozulmasın diye çok uğraş verir. En iyi oyunculuklarından birini sergiler bu filmde.

Değirmen ( 1986 ): Reşat Nuri Güntekin’in hikayesinden uyarlanan bu filmde Kaymakam Hilmi’yi oynar. Oturak aleminde yediği foyalar ortaya çıkacak diye yaşadığı tedirginlik muhteşem.

Selamsız Bandosu ( 1987 ) : Filmin en önemli iki rolü; Belediye başkanı Latif Şahin, bando şefi Murat. Şahsen ben hiç düşünmemiştim ama bando şefini Şener Şen oynasa idi ne olurdu, değil mi?

Arabesk ( 1988 )

Zengin Mutfağı ( 1988 ) Daha evvelce tiyatroda da aynı oyunu oynayan Şen bu filmde her zamanki gibi muhteşem. Küçük dünyasında yaptığı işle mutlu mesut eski pehlivan Lütfü Usta’nın hayatı zengin ev sahiplerinin bir gün evi ansızın terketmesi ile değişir. Hayat sadece o mutfaktan ibaret değildir ama biz seyirciler hayata bu mutfaktan bakarız.

90’lı yıllardayız:

Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni ( 1990 ): Filmin sonunda hüsrana uğrayan , intihar etmeye yeltenen onu da başaramayan yönetmen Haşmet Asilkan rolündedir.

Gölge Oyunu ( 1992 )

Amerikalı ( 1993 ) : Şeref The Turk rolünde. Ben bu filmi sevmiyorum ya.

Eşkiya ( 1996 ) : Turgul- Şen ortaklığının ürünü güzel film. Eşkiya Baran, dağlarda yol kesip adam öldürse de sevmeyi bilmiştir. Beni ağlatan filmlerdendir bu.

Gönül Yarası (2004) : Yüreğe dokunan bir film. Filmde Şen’in öğretmenlik yaptığı yıllardan kalma gerçek fotoğrafları da kullanılmış.

Kabadayı (2007) : Turgul ve Şen’in seyirci ile buluşan en son çalışmaları. Diğer Şener Şen filmleri yanında beni çok etkilemedi. Aklımda koca filmden Kenan İmirzalıoğlu’nun sahici kötülüğü kaldı o kadar.

Bir TV dizisi olan İkinci Bahar‘ı da saymalıyım. İzlediğim en güzel dizilerden biriydi.

Bu kadar güzel film, bu kadar unutulmaz , resmen hafızalara kazınmış sahneler, replikler ile tanıdığımız Şener Şen’in topu topu iki ödülü vardır akademik anlamda. 15. Antalya Altın Portakal Film Festivalinde Çöpçüler Kralı filmindeki rolüyle en iyi yardımcı erkek oyuncu, 24. Antalya Altın Portakal Film Festivalinde Muhsin Bey filmindeki rolüyle en iyi erkek oyuncu ödülü. Halkın jürisine göre eminim ki Şener Şen hepimizin kalbinde yer ediyordur , ona seyircisi yeter.

Gelelim en’lere:

En çok çalıştığı yönetmenler Ertem Eğilmez ( 11 ), Kartal Tibet ( 7 ), Yavuz Turgul ( 5 ), Atıf Yılmaz ( 5 ) Başar Sabuncu (2 ), Nesli Çölgeçen ( 2 ).

Filmlerinde en çok “ Şakir” adıyla karşımıza çıkmıştır.

En çok üçkağıtçı kurnaz ( 6 ), Hababam serilerini de katarsak beden eğitimi öğretmeni ( 4 ), ağa ( 3 ), zabıta ( 2 ), Gırgıriye serilerinde sarhoş ( 2 ) rolleriyle karşımıza çıkmıştır.

En çok Ayşen Gruda ile çift halinde oynamıştır.

Daha çok filmlerini seyretmek dileğiyle selam olsun Şener Şen’e !

Babasının gözünden Nuri bilge Ceylan 61′inci Uluslararası Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye kategorisinde ”Üç Maymun” filmiyle en iyi yönetmen ödülünü kazanan Nuri Bilge Ceylan’ın baba evinde sevinç yaşanıyor.Çanakkale’nin Yenice ilçesinde yaşamını sürdüren yönetmen Ceylan’ın babası Mehmet Emin Ceylan, 61′inci Uluslararası Cannes Film Festivali’nde oğlunun aldığı en iyi yönetmen ödülünün yanı sıra, Alexandria 16′ncı Uluslararası Film Festivali’nde “Üç Maymun” filmindeki rolü nedeniyle kendisine verilen “En İyi Aktör” ödülünü kazanmanın mutluluğunu yaşıyor.Ceylan, AA muhabirine yaptığı açıklamada, “Üç Maymun” filminde kendisine rol veren oğlu ile gurur duyduğunu belirterek, şöyle konuştu:“Oğlum ödülünü, tutkuyla sevdiği yalnız ve güzel ülkesi için aldı. 61′inci Cannes Film Festivali’ndeki başarısıyla oğlum yurtseverliğini bir kez daha gözler önüne sermiş oldu, Türkiye’ye filmini adadı. Evladımla gurur duyuyorum. (Üç Maymun) filmi, benim de tanınmama sebep oldu.Yurtiçinden ve yurt dışından bir çok hayranımdan aldığım mektuplar beni mutlu ediyor. Görevim nedeniyle yıllarca yurtdışında bulunduk. Ancak, Yenice’de evimiz ve toprağımız olduğu için yılın büyük bir bölümünde burada kalıyoruz.”Ceylan, bir süre sonra eşi Fatma Ceylan, oğlu Nuri Bilge Ceylan, gelini Ebru Ceylan ve 3 yaşındaki torunu Ayaz ile birlikte Mısır’a yolculuk yapmayı planladıklarını sözlerine ekledi.



Yazıya nasıl giriş yapmam gerektiğini uzunca düşündüm. Çünkü yazacağım film, yani; Musallat beni o kadar arada bıraktı ki, Olumlu yada tam tersi bir girişin, yazının geri kalanını da yönlendireceğinden korkuyorum. Fantastik ve korku sineması düşkünü olarak pozitif bir başlangıca karar verdim fakat bu demek değil ki ağaçtaki ham meyvaları görmezden geleceğiz…

Sinemalarda gösterilmiş, DVD ve VCD medyası henüz çıkmış bir yapım olarak konusunu kısaca özetleyelim: Birbirlerine büyük bir aşkla bağlı olan Suat ve Nurcan, yaşadıkları köyde mutlu bir yaşam sürmektedirler. Herkesin gıpta ile izledikleri aşklarını artık evlilikle taçlandırma zamanları gelmiştir. Fakat mutlu çiftin bu kararı alması ile başlarına büyük bir bela musallat olur.

Başka dünyalardan gelen bir varlık, çevrelerinde açıklaması imkansız olaylara neden olacak ve çiftin tüm yaşamını etkileyecektir. Artık ne yaşamları ne de aşkları eskisi gibi huzur dolu değildir.

Yapımcılığını Mia-Dada Film, yönetmenliğini, senaryoyu da yazan Alper Mestçi’nin yaptığı MUSALLAT’ta başrolleri Burak Özçivit, Biğkem Karavus ve Kurtuluş Şakirağaoğlu üstleniyor.

Musallat, son dönem sayıları artan Fantastik Türk Sinemasının başarılı değilse bile samimi bir örneği. (Henüz böyle bir filmi görebilmiş değiliz) Film her şeyden önce kendini ciddiye alıyor ve duygusunu seyirciye akıtmak için elinden geleni yapıyor ama bu aşamada stil ve işleyiş ile ilgili bazı sıkıntıları var. Filmin iskeleti tıpkı Semum’da olduğu gibi minimalist bir anlatışla işleniyor ama bunu daha kendi kültürüne uygun yaptığı ve daha olgun bir sinema dili kullandığı için Semum‘daki kadar tökezlemediğini söyleyebiliriz. Bunun Uzakdoğu korku geleneğinden ve son dönemde Avrupa sinemasında da hakim olan atmosfer yaratma çabasından kaynaklandığını görmek mümkün, fakat bu sakinliğin içerisine sokulan şok edici ses ve görüntü efektleri artık onlarcasını görmüş korku izleyicisi için filmi sıradanlaştırmaktan başka bir amaca hizmet etmiyor ve açıkcası biri dışında pek korkutucu oldukları da söylenemez… Filmin zaaflarından biri de, M. Night Shyamalan tarzı bir öyküsü olan Alaca karanlık kuşağı hikayesindeki sürprizi afişinde açık etmesi filmin afişinde ve fragmanlarında gözümüze sokulan “kendisi bu dünyadan ama aşkı değil” mottosu filmin sürpriz finalini önemli ölçüde yaralıyor. 6. His filminin afişlerinde “Aslında hepsi ölüydüler” yada The Village’da “Köy aslında izole edilmiş bir alandı, 20. yy’da yaşıyorlardı.” Gibi bir şeyin yazdığını düşünsenize… Bu Katilin uşak olduğunun daha filme girmeden izleyiciye söylenmesi ve film boyunca bunun hissettirilmemeye çalışılması gibi bir şey ve filmin eksi hanesine yazılıyor ister istemez…

Yönetmen Alper Mestci, Bir korku filmi olarak tasarlanmış ve öyle afişe edilmiş olmasına rağmen bana sorarsanız fantastik bir dram çekmiş. Aslında senaryo bir sinema filminden ziyade 30-40 dakikalık bir sinema Tv dizisinde kullanılabilecek türden bir fikir içeriyor. Yönetmen aradaki boşluğu zamanla oynadığı ilginç bir kurgu ile aşmayı denemiş ama bunda kısmen başarılı olabilmiş. Filmin müzikleri çok başarılı ve bazı anlarda görüntü ve müziğin çok başarılı ilginç kurgu oyunlarına şahit oluyoruz. Film iki bölümden oluşuyor ilk bölüm fragmanda hiç anlayamadığımız için şaşırdığımız oldukça uzun süren Almanya kısmı ve bu kısımda görüntü yönetimi oldukça başarılı.. Diğer bölümde ise konu Türkiye’ye taşınıyor. Burada daha dar ve tanıdık mekanlarla karşılaştığımız için açıkcası biraz sıkılıyoruz. Efektlerin uygulanması kısmında ise cgi’ların hiç göze batmadığı ve oldukca inandırıcı olduklarını söyleyerek ve çok başarılı doğum sahnesinde kullanılan dummy’nin de çok etkileyici olduğunu söyleyerek Sezar’ın hakkını Sezar’a iade ediyoruz.

Tam anlamıyla amacına ulaşamamış bile olsa Fantastik duygusunu yerli bir öykü içine başarıyla yedirmiş olmasından, bir yerli fantastik’deki en orijinal ve etkileyici sekansı (Leğenin içindeki medyum çocuk) içermesi ve ileride çok iyi korkular çekebilecek bir yönetmeni müjdelemesinden dolayı ciddiye alınması gereken bir film; Musallat

KELİMELERİN GİZLİ DÜNYASI
Katalan yönetmen Isabel Coixet, Sarrah Polley ile birlikte My Life Without Me’den sonra yine etkisini uzun süre hissettirecek bir filme imza atıyor. Isabel Coixet; Sofia Coppola ve Kim Ki-duk ile birlikte sessizliğin gücünü kullanma yetisine sahip favori yönetmenlerimden biri.

Isabel Coixet, Kelimelerin Gizli Dünyası’nda savaşın acımasızlığını görüntülere ihtiyaç hissettirmeksizin, sadece kelimelerle gözümüzün önüne seriyor. Aslında acımasız olan savaş değil insan, hatta belki savaş esaret altında yaşamamak için bir şans.

The Secret Life Of Words, Balkan Savaşı’nda tüm hayatı değişmiş, kısmen işitme engelli Hanna’nın şahsında, savaşta hayatı değişmiş tüm insanların içlerinde gizledikleri kelimelerin bir kısmını ekrana taşıyor. Hanna, hayatta kalmanın utancıyla robot misali yaşamaya başlamış bir kadın. Kendini garip, kırılgan ve bomboş hisseden…

Hanna’nın kelimeleri, sessizliğin içinde dolaşıp duruyor film boyunca, ama bir an geliyor kelimeler dışarı dökülmeye başlıyor ve buna başladıklarında hiçbir şey onları durduramıyor. İşte o an gelip de Hanna kelimelerini dökmeye başladığında O’na kulak vermelisiniz. Çünkü bunlar bir filmin replikleri değil, Coixet’in de söylediği gibi bir savaşta tüm hayatı değişmiş kadınların sessizliğin içinde uzun bir süre dolaşıp durmuş o kaybolmuş kelimeleri.

blogda tanıtılan en son film ise Vantage Point (Bakış açısı) adını yeni yeni duymaya başladığımız bir yönetmen, Pete Travis tarafından yönetilmiş. Kadroya Lost‘dan hatırlayacağınız Matthew Fox ve tecrübeli oyuncu Dennis Quaid dahil olunca film oyunculuk açısından tatmin edici olmuş. Gerçi ben her ne kadar Matthew Fox hayranı olmasam da bu film de fazla sırıtmadığını ve Jack Shephard karakterinden sıyrıldığını rahatlıkla söyleyebilirim.Filmimiz oldukça fazla ele alınan bir konuyu tekrar gündeme getiriyor, kısaca Amerika Birleşik Devletleri Başkanı’na suikast. Senaryo Barry Levy tarafından yazılmış ve yönetmenin katkısı ile oldukça keyifli bir şekilde izleyiciye aktarılmış. Yönetmenin değişik üslubu filmi izlenebilir kılıyor, onun dışında birşey beklememek gerekir. Tek bir gerçek olay, bu olayı yaşayan sekiz kişinin bakış açısından tek tek gösterilerek film haline getiriliyor ve bazı süprizleri de içerisinde barındırıyor. Sonlara doğru görsel olarak tatmin edici bulduğum filmin en beğendiğim sahnesi var, çocuğun kurtarılma anında ambulansın içerisinden yapılan çekim. Tabi bu arada Forest Whitaker ‘ın harika oyunculuğunu unutmamak gerekir.Sonuç olarak bir suikast filmi olmasına ve bu tür filmlerden artık sıkılmış olmamıza rağmen izledik ve beğendik, bunda filmin değişik bir şekilde işlenmesi büyük rol oynadı, parçaların tek tek yerine oturtulması, merak ve süprizler bizi gece yarısı izlerken uyumaktan alıkoydu, zamanınızı keyifle geçirebileceğiniz bir film.

Mamoru Oshii deyince kaçımızın gözünde bir kıvılcım parlıyor? Peki Ghost in Shell dediğimde? Şimdi biraz daha çoğaldık sanırım. GIS’in yapımından tam 5 yıl sonra anime kralı Mamoru Oshii yeni filmi ile karşımızda. bu sefer Anime bilgisini, karakterlerini kanlı canlı insanlara taşıyarak bize sadece 2d’de üstat olmadığını kanıtlıyor. Avalon’la yönetmen Matrix’in kendisinden çalmış olduğu “hangisi gerçek” kavramını bir kez daha sorguluyor.

CNBC-e’de birkaç yıl önce yayınlanan Hash Realm adlı diziyi bilenler için Avalon çok tanıdık bir film olabilir. Avalon gençlerin hayatları pahasına oynadığı bir sanal gerçeklik oyunudur. Oyuncu dişçi koltuğundan bozma bir koltuğa oturup kafasına bir kask geçirir ve gerçek dünyadan tamamen kopar, kendini belli görevler alıp başarısına göre kademe atladığı bir savaş oyununun içinde bulur. Oyun o kadar gerçekçidir ki kendine oyuna kaptıranlar geri dönemeyip bitkisel hayata girebilmektedirler. Kahramanımız Ash bu dünyanın en başarılı simalarındandır. Uzun zaman önce Wizards adlı takımla birlikte savaşmış ancak önemli bir görev sırasında gruptan birinin reset çekmesi sonucu görev başarısızlıkla sonuçlanmış ve grup dağılmıştır. Tek başına Class A’ya kadar yükselen Ash eski gurubundan bir dostunun oyunda bir hayaletin peşinden giderek farklı bir boyuta, Class Real’e geçtiğini öğrenir. Bu gizli bölüme geçenler bir daha geri dönememektedir. Ash arkadaşını kurtarmak ve oyunun sonunu görebilmek için hayaletin peşine düşer.

Mamoru yakın gelecekte yada belirsiz bir zamanda diyebileceğimiz hikayeyi çekerken oyun ve gerçek arasındaki köprüyü tamamen kopararak nerede olduğumuzu karıştırmamızı sağlıyor. Belki de “hangisi gerçek” sorusunu en çok soracağımız film ile karşı karşıyayız. En gerçek olmasını istediğimiz/düşündüğümüz anlarda, bizi oyuna getiren senaryo gerçeklikten kopmamız için de elinden geleni yapıyor. Ash’in oyundan çıkıp gerçek hayata döndüğü anlarda renkler, insanlar o kadar iki boyutlu ki insanın kafasını karıştırmaması imkansız. Yönetmenin neredeyse sephia renkleri kullanmasının sebebi de bu.

Filmin en ilginç yanlarından biri Mamoru gibi bir Japon yönetmenin filmi çekmek için Polonya’yı seçmesi. Filmde Polonyalı aktörlerin oynaması ve filmin Polonyaca olması sanırım ticari başarısını etkilemiş, bir Ghost in Shell olmasını engellemiştir. Ancak her oyuncu üzerine düşen görevi en iyi şekilde yapıyor. Özellikle Ash’i oynayan Malgorzata Foremniak ‘ın oyun içindeki sert, acımasız Ash ile gerçek hayattaki yalnız, kaybeden Ash arasındaki gidip gelmeleri filme çok şey kazandırıyor. Ayrıca yönetmenin seyirciyi filmin dışında tutma isteğini de olumlu etkiliyor.

Bir Animeci olarak Mamoru filmin her şeyiyle anime öğelerini yansıtmasını istemiş. Afişe bile bakınca anime sanılabilir. Müzikler,renkler ve efektler sanki çizgi film seyrettiğimiz izlenimini veriyor.

Film birçoğumuzun kendi kendimize sorduğumuz bir soruya ışık tutuyor. “Oyunlarda yaşamak daha eğlenceliyken kim gerçek dünyanın sıkıcılığında yaşamak ister?” tüm değerlerinizi bir kenara atıp cevap verin hanginiz oynadığınız FRP karakterini gerçekten yaşamak istemediniz? Peki bu fırsat elinizde olsa ne yapardınız? Ash’in ne yaptığını merak ediyorsanız bir yerlerden bu şiirsel filmi edinin ve koltuğunuza kurulup iki saatinizi Mamoru’nun geleceğin oyunlarına ışık tutacak filmini seyredin.

Sarah Jessica Parker, Kim Cattrall, Kristin Davis, Cynthia Nixon’un rol aldığı efsanevi televizyon dizisi Sex and the City’nin sinema uyarlaması… Sex and the City: The Movie, birbirleriyle cinsel arzularını, fantezilerini, inanç ve düşüncelerini paylaşan kırklı yaşlardaki dört kadının öyküsü anlatılıyor. Yönetmenliğini Michael Patrick King’in üstlendiği filmin senaryosunu yine Michael Patrick King ve Candace Bushnell’in yazdı. Filmin, televizyon versiyonu 1998-2004 yılları arasında sekiz Altın Küre’nin de içinde bulunduğu 50′ye yakın ödül kazandı. Dizi, baş kahraman Carrie Bradshaw‘ı canlandıran Sarah Jessica Parker’ın anne olması nedeniyle ayrılmasının ardından sona ermişti. 30 Mayıs 2008’de gösterimde…94 bölümlük Sex and the City efsanesinin filmi, tek bir California sahnesi dışında New York’ta çekildi. 2000 yılından bu yana beyazperdeye aktarılması planlanan ve geçen yıl bütün oyuncularla anlaşma imzalanmasının ardından çekimlerine başlanan Sex and the City: The Movie’nin çekimleri, 65 milyon dolar bütçeyle tamamlandı.